Mitt Fyrste Innlegg

Dette er då meg då eg var ung. Her var eg eit uskyldig lite menneske, der eg tulla rundt i mi eiga verd og viste lite om kva som venta meg. Eg haldt fram å nyte min trygge og bekymringslause tilvære i nokre år til, før eg fekk oppdaga at livet byr på mange vanskelege val og oppdagingar. Eit val eg har slite mykje med, og slit med den dag i dag er å finne ut av kva målform eg skal velje å bruka(...). Det er noko du kjem til å få oppleve viss du held fram med å lesa denne bloggen. Her kjem eg til å leggje ut litt om meg og kva eg har opplevd og vil oppleva i framtida, og elles ting det eventuelt vil falle meg inn å skriva om.

Akkurat no fekk eg eit stort behov for å greie ut om kvifor eg tykkjer det å velje målform er så vanskeleg. Det har seg nemleg slik at eg lærte å lesa å skriva i fyrste klasse, på nynorsk( eller landsmål som eg likar å kalla det). Klassen min fekk ikkje undervisning i riksmål( eller bokmål som du kanskje ville sagt) før i 9 klasse på ungdomsskulen. Då var eg heilt fullstendig likegyldig til kva målform eg likte best, rett og slett fordi eg gjorde det like bra i begge. I seine år har eg måtte velje. Til dømes om eg vil ha det eine eller det andre som hovudmål på vidaregåande, eller kva målform eg vil ha på selvanngivelsen, teoriprøven osv. Eg anar ikkje kva eg har valt på dei forskjellige, fordi det går for det same for meg. Eg har ein påstand om at landsmål gjenspeilar det norske talemålet best. Rett og slett fordi Ivar Aasen vandra rundt i vårt dyre fedreland og samla opp og samanlikna forskjellige norske dialektar på bygdene. Riksmålet er fornorska dansk. I dag står det skrive at dei to målformene er likestilte. Noko norsk media i dag er svært dårlege på å halde ved lag. Så som den patriot eg er, vil eg her heidra begge våre norske målformar å bruke dei to om kvarandre slik at dei blir likestilt, om ikkje anna på min eigen blogg.

Litt samfunnsengasjemang er viktig å få med seg på ein blogg tykkjer eg. Kommenter alt du vil!